Tο ανατριχιαστικό «σουβενίρ» που κράτησε η Μέρι Σέλεϊ μετά το θάνατο του συζύγου της
Προσωπογραφία της Μαίρη Σέλεϊ
photo / National Portrait Gallery / Gary StockbridgeΗ γεννημένη στο Λονδίνο μυθιστοριογράφος Μέρι Σέλεϊ είναι μια από τις πιο θρυλικές και άξιες συγγραφείς όλων των εποχών. Το έργο της περιλαμβάνει πολλά συναρπαστικά έργα ιστορικής μυθοπλασίας και αποκαλυπτικής δυστοπίας Ο «Τελευταίος Άνθρωπος» είναι ένα έργο συνεργατικής δουλειάς με τον σύζυγό της, τον ποιητή και φιλόσοφο Percy Bysshe Shelley.
Ωστόσο, το αναμφισβήτητο αριστούργημα της Shelley ήταν ο Frankenstein, γνωστός και ως «The Modern Prometheus».
Πέρα από τη χαρακτηριστική, σαγηνευτική προσέγγιση αφήγησης της Σέλεϊ, ο Frankenstein αναγγέλλεται ως ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της γοτθικής λογοτεχνίας και της επιστημονικής φαντασίας. Η κόρη του φιλόσοφου William Godwin και της φεμινίστριας συγγραφέα Mary Wollstonecraft, η Σέλεϊ επέδειξε αδέσμευτη φαντασία και λογοτεχνική διάνοια από νεαρή ηλικία, γράφοντας τον Frankenstein στα 18 της.
Γοητευμένη από το μακάβριο σε μια εποχή ρομαντισμού, η Σέλεϊ «έχυσε» όλα της τα πάθη στον Frankenstein. Ακριβώς όπως οι σύγχρονες δυστοπίες προβλέπουν την άνοδο των ευφυών μηχανών και του εγκλήματος στον κυβερνοχώρο, η Σέλεϊ προφήτεψε τα ζοφερά αποτελέσματα των ανήθικων πειραματισμών. Φαντάστηκε την ιστορία του επιστήμονα Victor Frankenstein, ο οποίος ανακαλύπτει τη μυστική πηγή της ζωής πριν κατασκευάσει ένα ζωντανό ον από διάφορα πτώματα.
Η πιο εμφανής ρητορική στο Frankenstein είναι μια προειδοποίηση για την τεχνολογική πρόοδο, αλλά η Σέλεϊ διερευνά επίσης τη δύναμη και την αναγκαιότητα της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης. Το «τέρας» είναι ένα έξυπνο αλλά αποτρόπαιο ον που ξοδεύει χρόνια για να μάθει για την αγάπη και τελικά στρέφεται με μίσος και εκδίκηση σε ένα λογοτεχνικό ναρκοπέδιο ηθικής πολυπλοκότητας.
Τραγωδία
Παρά το γεγονός ότι ήταν ένα ηθικά ενάρετο μέλος μιας αριστοκρατικής οικογένειας, η Σέλεϊ αντανακλούσε μέρος αυτού του ρομαντισμού στη ζωή της. Το 1814, διατηρούσε ρομαντική σχέση με τον παντρεμένο Percy Bysshe. Οι δυο τους παντρεύτηκαν δύο χρόνια αργότερα μετά τον τραγικό θάνατο του πρόωρου πρωτότοκου παιδιού τους και την αυτοκτονία της πρώτης συζύγου του Percy.
Μετά το γάμο, ο Percy και η Σέλεϊ ταξίδεψαν σε όλη την Ευρώπη προτού εγκατασταθούν στην Ιταλία για μια περίοδο, κατά τη διάρκεια της οποίας πέθαναν επίσης το δεύτερο και το τρίτο παιδί τους σε βρεφική ηλικία. Το τέταρτο παιδί τους, ο Percy Florence Shelley, επέζησε, αλλά η τραγωδία φαινόταν να παραμονεύει σε κάθε γωνία για την οικογένεια Shelley.
Το 1822, ο Percy Bysshe πνίγηκε όταν το ιστιοφόρο του, Don Juan, χτύπησε μια καταιγίδα στα ανοικτά των ακτών του Viareggio της Τοσκάνης. Το σώμα του ανασύρθηκε δέκα ημέρες αργότερα και θάφτηκε παράνομα. Μετά από μια διαμάχη με τις αρχές σχετικά με τους ιταλικούς κανονισμούς ταφής, ο Percy εκταφιάστηκε και αποτεφρώθηκε στην παραλία του Viareggio σε ένα φορητό κρεματόριο που χρηματοδοτήθηκε από τους φίλους του, Λόρδο Βύρωνα, Leigh Hunt και τον καπετάνιο Edward John Trelawny.
Σύμφωνα με σημειώσεις του Trelawny, η φλόγα κατέκαψε το σώμα όπως προβλεπόταν, αλλά η καρδιά παρέμεινε ανέπαφη. «Η φωτιά ήταν τόσο σφοδρή που δημιούργησε μια λευκή θερμότητα στο σίδερο και έκανε το περιεχόμενό του γκρίζα στάχτη», έγραψε. «Τα μόνα μέρη που δεν κάηκαν ήταν κάποια θραύσματα οστών, το σαγόνι και το κρανίο, αλλά αυτό που μας εξέπληξε όλους ήταν ότι η καρδιά παρέμενε ολόκληρη. Αρπάζοντας αυτό το λείψανο από το πύρινο καμίνι, το χέρι μου κάηκε σοβαρά».
Η Shelley πήρε την καρδιά και την κράτησε στην κατοχή της για το υπόλοιπο της ζωής της.